W 1986 roku Bohdan Paczyński opublikował pracę „Gravitational Microlensing by the Galactic Halo”, w której zaproponował wykorzystanie mikrosoczewkowania grawitacyjnego do poszukiwania słabo widocznych lub niewidocznych obiektów w halo Galaktyki. Metoda opiera się na zjawisku przewidzianym przez ogólną teorię względności: masywny obiekt znajdujący się między obserwatorem a odległą gwiazdą zakrzywia jej światło i powoduje chwilowe pojaśnienie obserwowanego źródła.

Znaczenie pomysłu Paczyńskiego polegało na tym, że umożliwiał wykrywanie obiektów, które same nie emitują wystarczająco dużo światła, aby można je było łatwo zaobserwować. Mogły to być np. ciemne składniki materii, słabe gwiazdy, brązowe karły, a później także planety pozasłoneczne. Zamiast szukać światła pochodzącego od samego obiektu, astronomowie mogli obserwować zmiany jasności gwiazd znajdujących się za nim.

Metoda mikrosoczewkowania stała się jednym z ważnych narzędzi współczesnej astrofizyki obserwacyjnej. Przyczyniła się do rozwoju dużych przeglądów nieba, takich jak projekt OGLE, oraz do badań nad strukturą Drogi Mlecznej, ciemną materią i planetami pozasłonecznymi. Wprowadzenie tej metody pokazało, że precyzyjna obserwacja niewielkich zmian jasności gwiazd może prowadzić do odkrywania obiektów, których nie da się zobaczyć bezpośrednio.