W 1948 roku Jerzy Konorski opublikował pracę „Conditioned Reflexes and Neuron Organization”, w której przedstawił nowoczesne ujęcie działania układu nerwowego i mechanizmów uczenia się. Jednym z najważniejszych elementów jego koncepcji było założenie, że mózg nie jest strukturą niezmienną, lecz może przekształcać się pod wpływem doświadczeń, bodźców i powtarzanych działań.

Konorski badał odruchy warunkowe, procesy uczenia się oraz związki między bodźcem, reakcją i skutkiem działania. Rozwijał wcześniejsze badania Iwana Pawłowa, ale poszedł dalej, analizując, jak doświadczenie wpływa na organizację połączeń nerwowych. Wskazywał, że utrwalanie nawyków, zapamiętywanie i zmiana zachowania są związane ze zmianami zachodzącymi w układzie nerwowym.

Koncepcja plastyczności mózgu miała duże znaczenie dla rozwoju neurofizjologii, psychologii uczenia się i współczesnych badań nad pamięcią. Pokazywała, że mózg może adaptować się do nowych warunków, uczyć się i przebudowywać swoje działanie. Prace Konorskiego wyprzedzały wiele późniejszych badań nad neuroplastycznością, rehabilitacją neurologiczną, terapią po uszkodzeniach mózgu oraz biologicznymi podstawami zachowania.