W 1933 roku Michał Kalecki opublikował pracę „Próba teorii koniunktury”, w której przedstawił własne ujęcie mechanizmów rządzących gospodarką kapitalistyczną. Było to jedno z najważniejszych osiągnięć polskiej myśli ekonomicznej XX wieku. Kalecki analizował zależności między inwestycjami, zyskami przedsiębiorstw, konsumpcją, zatrudnieniem i poziomem produkcji. Szczególne znaczenie miało jego przekonanie, że o rozwoju gospodarki decyduje nie tylko sama zdolność produkowania dóbr, lecz także poziom popytu.

Kalecki wskazywał, że gospodarka może znajdować się w stanie niepełnego wykorzystania zasobów, jeśli przedsiębiorstwa nie inwestują wystarczająco, a konsumenci nie mają odpowiednich dochodów. Oznaczało to, że bez odpowiedniego popytu nawet istniejące fabryki, maszyny i pracownicy mogą pozostawać niewykorzystani. Takie podejście było bliskie późniejszym koncepcjom Johna Maynarda Keynesa, choć Kalecki sformułował wiele podobnych wniosków niezależnie i wcześniej.

Publikacja teorii efektywnego popytu miała duże znaczenie dla rozwoju makroekonomii. Pokazywała, że państwo może odgrywać ważną rolę w stabilizowaniu gospodarki, przeciwdziałaniu bezrobociu i pobudzaniu inwestycji. Dorobek Kaleckiego stał się ważnym punktem odniesienia dla ekonomii politycznej, teorii cykli koniunkturalnych i analiz współczesnego kapitalizmu.