Około 1930 roku Tadeusz Sendzimir opracował nowoczesne rozwiązania związane z produkcją i obróbką cienkiej blachy stalowej. Jego prace dotyczyły przede wszystkim udoskonalenia procesu walcowania, czyli nadawania metalowi odpowiedniej grubości, kształtu i jakości powierzchni przez przepuszczanie go między walcami. Było to ważne dla przemysłu, ponieważ cienka, równa i wytrzymała blacha znajdowała zastosowanie w budownictwie, motoryzacji, przemyśle maszynowym i produkcji urządzeń.

Jednym z najważniejszych osiągnięć Sendzimira była walcarka wielowalcowa, znana później jako walcarka Sendzimira. Jej konstrukcja pozwalała na bardzo precyzyjne walcowanie cienkich taśm i blach, także z materiałów trudnych w obróbce, takich jak stal nierdzewna. Zastosowanie wielu walców podpierających umożliwiało uzyskanie dużego nacisku przy jednoczesnym zachowaniu dokładności wymiarowej.

Technologia Sendzimira zwiększyła wydajność produkcji i poprawiła jakość wyrobów hutniczych. Pozwalała wytwarzać cienkie blachy o równomiernej grubości, gładkiej powierzchni i wysokiej trwałości. Rozwiązania te zostały wdrożone w wielu krajach i miały duży wpływ na rozwój nowoczesnego hutnictwa. Dorobek Sendzimira należy do najważniejszych polskich wkładów w przemysłową obróbkę metali.