W latach 90. XIX wieku Kazimierz Żegleń, zakonnik i wynalazca działający w Stanach Zjednoczonych, prowadził prace nad tkaniną odporną na pociski. Impulsem do badań były zamachy polityczne i potrzeba stworzenia ochrony osobistej przed bronią palną. Żegleń opracował koncepcję kamizelki z wielu warstw jedwabiu, który dzięki swojej wytrzymałości mógł rozpraszać energię pocisku.

Jan Szczepanik, znany z licznych wynalazków z zakresu tkactwa, fotografii barwnej i techniki obrazu, odegrał ważną rolę w udoskonaleniu technologii produkcji tkaniny kuloodpornej. Dzięki jego wiedzy technicznej możliwe było opracowanie odpowiedniego sposobu tkania materiału, tak aby zwiększyć jego odporność i praktyczne zastosowanie.

Kamizelka kuloodporna zyskała rozgłos po tym, jak została wykorzystana do ochrony przed zamachem. Wynalazek pokazał, że odpowiednio zaprojektowany materiał może ratować życie i stał się jednym z wcześniejszych przykładów nowoczesnej ochrony balistycznej. Prace Szczepanika i Żeglenia miały znaczenie dla rozwoju technologii bezpieczeństwa osobistego.