W 1897 roku Jan Szczepanik opracował jedną z metod wykonywania fotografii barwnej. Było to ważne osiągnięcie w czasach, gdy fotografia była jeszcze przede wszystkim czarno-biała, a wierne utrwalanie kolorów należało do najtrudniejszych problemów technicznych. Szczepanik pracował nad rozwiązaniami, które pozwalały rejestrować obraz z podziałem na podstawowe barwy, a następnie odtwarzać go w sposób dający efekt fotografii kolorowej.

Jego prace wpisywały się w szerszy rozwój technik obrazu na przełomie XIX i XX wieku. Szczepanik interesował się nie tylko fotografią, ale także filmem, przesyłaniem obrazu na odległość i udoskonalaniem urządzeń optycznych. Opracowywane przez niego rozwiązania wymagały połączenia wiedzy z zakresu fizyki światła, chemii fotograficznej, mechaniki precyzyjnej i techniki druku.

Metoda wykonywania kolorowych zdjęć miała znaczenie nie tylko artystyczne, ale również naukowe i dokumentacyjne. Umożliwiała dokładniejsze przedstawianie rzeczywistości, lepsze utrwalanie szczegółów oraz bardziej wiarygodne przekazywanie informacji wizualnych. Prace Szczepanika nad fotografią barwną pokazują, że był wynalazcą wyprzedzającym swoją epokę, a jego pomysły należały do ważnych etapów rozwoju nowoczesnych technologii obrazu.