W 1949 roku Stanisław Ulam, John von Neumann i Nicholas Metropolis opublikowali pracę, która przedstawiła podstawy metody Monte Carlo. Jej nazwa nawiązywała do losowości gier hazardowych, ponieważ metoda polega na wykorzystywaniu dużej liczby losowych prób do rozwiązywania problemów matematycznych, fizycznych i technicznych. Stanisław Ulam odegrał ważną rolę w rozwinięciu tej koncepcji, dostrzegając, że losowe symulacje mogą pomóc w analizie zjawisk zbyt złożonych dla tradycyjnych obliczeń.

Metoda Monte Carlo okazała się szczególnie użyteczna w badaniach prowadzonych w Los Alamos, gdzie analizowano procesy jądrowe i zachowanie cząstek. Z czasem zaczęto ją stosować w wielu innych dziedzinach: fizyce, informatyce, ekonomii, biologii, medycynie, inżynierii i analizie ryzyka. Pozwalała badać układy, w których występuje duża liczba zmiennych, niepewność albo przypadkowość.

Opracowanie metody Monte Carlo było przełomem w rozwoju matematyki stosowanej i obliczeń komputerowych. Pokazało, że komputer może służyć nie tylko do prostego liczenia, ale także do symulowania skomplikowanych procesów. Dorobek Ulama przyczynił się do rozwoju nowoczesnych metod modelowania, prognozowania i analizy danych.