W 1883 roku Karol Olszewski i Zygmunt Wróblewski jako pierwsi na świecie skroplili tlen i azot w stanie trwałym. Było to jedno z najważniejszych osiągnięć nauki eksperymentalnej XIX wieku. Uczeni prowadzili badania na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie, wykorzystując specjalnie przygotowaną aparaturę do uzyskiwania bardzo niskich temperatur i wysokiego ciśnienia.

Do tego czasu tlen i azot zaliczano do gazów szczególnie trudnych do skroplenia. Olszewski i Wróblewski wykazali, że przy odpowiednich warunkach można przeprowadzić je w stan ciekły. Osiągnięcie to miało ogromne znaczenie, ponieważ potwierdzało, że gazy różnią się temperaturą skraplania, ale podlegają tym samym prawom fizycznym co inne substancje.

Skroplenie tlenu i azotu otworzyło drogę do rozwoju kriogeniki, czyli nauki zajmującej się bardzo niskimi temperaturami. Umożliwiło także dalsze badania nad właściwościami gazów, cieczy i materii w warunkach ekstremalnych. W dłuższej perspektywie prace Olszewskiego i Wróblewskiego przyczyniły się do rozwoju przemysłu gazowego, technologii chłodniczych, medycyny, metalurgii oraz badań laboratoryjnych wymagających ciekłego azotu i tlenu.