W 1853 roku Ignacy Łukasiewicz opracował lampę naftową, jedno z najważniejszych praktycznych osiągnięć technicznych XIX wieku. Wynalazek był efektem jego badań nad ropą naftową prowadzonych we Lwowie, w aptece „Pod Złotą Gwiazdą”, wspólnie z Janem Zehem. Łukasiewicz pracował nad oczyszczeniem ropy i uzyskaniem z niej paliwa, które mogłoby być bezpiecznie stosowane do oświetlenia.

Kluczowe znaczenie miało otrzymanie nafty, czyli frakcji ropy nadającej się do spalania w specjalnie przystosowanej lampie. Nowe źródło światła było tańsze, wydajniejsze i bezpieczniejsze niż wiele wcześniejszych metod oświetlenia. W 1853 roku lampa naftowa została wykorzystana w szpitalu we Lwowie podczas nocnej operacji chirurgicznej, co pokazało jej praktyczną wartość.

Wynalezienie lampy naftowej zapoczątkowało rozwój przemysłu naftowego na ziemiach polskich. Łukasiewicz nie ograniczył się do samego wynalazku — organizował wydobycie ropy, jej przetwarzanie i sprzedaż produktów naftowych. Jego prace przyczyniły się do powstania jednej z pierwszych na świecie kopalń ropy w Bóbrce oraz do rozwoju nowoczesnej technologii oświetleniowej.