W 1543 roku ukazało się dzieło Mikołaja Kopernika „De revolutionibus orbium coelestium” — „O obrotach sfer niebieskich”. Publikacja ta należy do najważniejszych momentów w historii nauki, ponieważ przedstawiała nowy model budowy świata. Kopernik wykazał, że Ziemia nie jest nieruchomym centrum wszechświata, lecz jedną z planet krążących wokół Słońca. Wskazał także, że Ziemia wykonuje ruch obrotowy wokół własnej osi, co pozwalało wyjaśnić pozorny ruch Słońca i gwiazd po niebie.

Teoria heliocentryczna podważała obowiązujący przez wiele stuleci model geocentryczny, zgodnie z którym wszystkie ciała niebieskie miały krążyć wokół Ziemi. Choć poglądy Kopernika nie zostały od razu powszechnie przyjęte, jego dzieło zapoczątkowało przełom w astronomii. Stało się punktem wyjścia dla późniejszych badań Johannesa Keplera, Galileusza i Isaaca Newtona oraz fundamentem nowożytnego rozumienia Układu Słonecznego.