Jerzy Konorski urodził się 1 grudnia 1903 roku w Łodzi. Był neurofizjologiem i jednym z najważniejszych polskich badaczy mózgu XX wieku. Zajmował się przede wszystkim mechanizmami uczenia się, pamięci, odruchów warunkowych oraz plastyczności układu nerwowego. Jego prace miały duże znaczenie dla rozwoju neurobiologii, psychofizjologii i badań nad zachowaniem.

Konorski studiował medycynę na Uniwersytecie Warszawskim. Już na początku kariery naukowej zainteresował się działaniem mózgu i procesami warunkowania. Wspólnie ze Stefanem Millerem prowadził badania nad odruchami warunkowymi, nawiązując do prac Iwana Pawłowa, ale jednocześnie rozwijając własne koncepcje. Jednym z ważnych wkładów Konorskiego było rozróżnienie różnych typów odruchów warunkowych oraz analiza zależności między bodźcem, reakcją i skutkiem działania.

Po II wojnie światowej Konorski kierował Zakładem Neurofizjologii w Instytucie Biologii Doświadczalnej im. Marcelego Nenckiego w Warszawie. Prowadził badania nad funkcjonowaniem kory mózgowej, pamięcią, motywacją i organizacją zachowania. Szczególne znaczenie miała jego koncepcja plastyczności mózgu, czyli zdolności układu nerwowego do zmiany pod wpływem doświadczeń, uczenia się i powtarzanych bodźców.

W swoich pracach Konorski wskazywał, że mózg nie jest strukturą sztywną, lecz dynamicznym systemem, który przekształca się w wyniku aktywności organizmu. Jego badania pomagały wyjaśniać, jak powstają nawyki, jak utrwalają się reakcje oraz jak doświadczenie wpływa na organizację procesów nerwowych.

Jerzy Konorski zmarł 14 listopada 1973 roku w Warszawie. Jego dorobek naukowy miał duże znaczenie dla rozwoju badań nad mózgiem, uczeniem się i pamięcią. Należy do grona uczonych, którzy przyczynili się do lepszego zrozumienia biologicznych podstaw zachowania człowieka i zwierząt.