Roman Ingarden urodził się 5 lutego 1893 roku w Krakowie. Był filozofem, jednym z najwybitniejszych polskich przedstawicieli fenomenologii. Zajmował się przede wszystkim ontologią, teorią poznania, estetyką, filozofią literatury oraz analizą dzieła sztuki. Jego prace miały duże znaczenie dla rozwoju filozofii europejskiej XX wieku, zwłaszcza badań nad strukturą dzieła literackiego i sposobem jego odbioru.

Ingarden studiował filozofię m.in. we Lwowie, Getyndze i Fryburgu Bryzgowijskim. Był uczniem Edmunda Husserla, twórcy fenomenologii, ale z czasem rozwinął własne stanowisko filozoficzne. W przeciwieństwie do Husserla bronił realizmu ontologicznego, czyli poglądu, że świat istnieje niezależnie od ludzkiej świadomości. Spór z idealizmem transcendentalnym Husserla stał się jednym z najważniejszych tematów jego twórczości.

Jednym z najważniejszych dzieł Ingardena była książka „Spór o istnienie świata”, w której analizował różne sposoby istnienia przedmiotów, świata realnego, świadomości i wytworów kultury. Jego badania miały charakter bardzo precyzyjny i systematyczny. Ingarden starał się dokładnie opisywać, czym różnią się przedmioty realne, idealne, intencjonalne oraz dzieła sztuki.

Szczególnie ważne były jego prace z zakresu estetyki i teorii literatury. W książce „O dziele literackim” przedstawił koncepcję dzieła literackiego jako struktury wielowarstwowej. Wskazywał, że utwór literacki składa się m.in. z warstwy brzmień językowych, znaczeń, przedmiotów przedstawionych oraz wyglądów, które czytelnik uzupełnia w procesie lektury. Dzięki temu pokazał, że dzieło literackie nie jest tylko tekstem zapisanym na papierze, ale złożonym przedmiotem kultury, który aktualizuje się podczas odbioru.

Roman Ingarden pracował m.in. na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie oraz na Uniwersytecie Jagiellońskim. Zmarł 14 czerwca 1970 roku w Krakowie. Jego dorobek przyczynił się do rozwoju fenomenologii, ontologii, estetyki i teorii literatury, a jego analizy dzieła sztuki są do dziś ważnym punktem odniesienia w humanistyce.