Edward Flatau urodził się 27 grudnia 1868 roku w Płocku. Był lekarzem neurologiem, neuroanatomem i jednym z twórców polskiej neurologii. Należał do najwybitniejszych badaczy układu nerwowego przełomu XIX i XX wieku. Jego prace miały duże znaczenie dla rozwoju neurologii klinicznej, anatomii mózgu i rdzenia kręgowego oraz diagnostyki chorób układu nerwowego.

Flatau studiował medycynę na Uniwersytecie Moskiewskim, a następnie rozwijał swoją karierę naukową w Berlinie, gdzie pracował w ważnych ośrodkach badawczych. Zajmował się budową i funkcjonowaniem układu nerwowego, szczególnie mózgu, rdzenia kręgowego i dróg nerwowych. Łączył badania anatomiczne z obserwacją kliniczną pacjentów, co pozwalało mu lepiej rozumieć związek między uszkodzeniami układu nerwowego a objawami chorobowymi.

Jednym z jego najważniejszych osiągnięć było opracowanie dokładnego atlasu mózgu człowieka. Publikacja ta wyróżniała się wysoką precyzją opisów i ilustracji, a także nowoczesnym podejściem do badania struktur mózgowych. Atlas Flataua był ceniony w środowisku naukowym i przyczynił się do rozwoju neuroanatomii.

Flatau sformułował również ważne prawo dotyczące układu nerwowego, znane jako prawo Flataua. Dotyczy ono ułożenia włókien nerwowych w rdzeniu kręgowym i miało znaczenie dla zrozumienia przewodzenia bodźców nerwowych. Prowadził także badania nad migreną, padaczką, chorobami rdzenia kręgowego oraz zapaleniami mózgu i opon mózgowych.

Po powrocie do Warszawy Flatau odegrał ogromną rolę w organizowaniu polskiej neurologii. Pracował jako lekarz, badacz i nauczyciel wielu późniejszych neurologów. Współtworzył środowisko naukowe zajmujące się chorobami układu nerwowego i przyczynił się do rozwoju nowoczesnej diagnostyki neurologicznej.

Edward Flatau zmarł 7 czerwca 1932 roku w Warszawie. Jego dorobek naukowy miał duże znaczenie dla neurologii europejskiej i światowej. Dzięki jego badaniom lepiej poznano budowę oraz funkcjonowanie układu nerwowego, a polska neurologia zyskała silne podstawy naukowe.