Tadeusz Kotarbiński urodził się 31 marca 1886 roku w Warszawie. Był filozofem, logikiem, etykiem i teoretykiem organizacji pracy. Należał do najważniejszych przedstawicieli szkoły lwowsko-warszawskiej, jednego z najbardziej znaczących środowisk filozoficznych w Polsce XX wieku. Jego prace miały duże znaczenie dla rozwoju logiki, metodologii nauk, etyki niezależnej oraz prakseologii, czyli nauki o sprawnym działaniu.

Kotarbiński studiował filozofię i filologię klasyczną na Uniwersytecie Lwowskim, gdzie był uczniem Kazimierza Twardowskiego. Związał się następnie z Uniwersytetem Warszawskim, gdzie przez wiele lat prowadził działalność naukową i dydaktyczną. Był cenionym wykładowcą oraz autorem prac, które porządkowały sposób myślenia o języku, poznaniu, nauce i ludzkim działaniu.

Jednym z najważniejszych obszarów jego dorobku była prakseologia. Kotarbiński badał, jak działać skutecznie, celowo i oszczędnie. Analizował takie pojęcia jak sprawność, planowanie, organizacja pracy, wybór środków do celu i unikanie działań zbędnych. Jego książka „Traktat o dobrej robocie” stała się jednym z najważniejszych polskich dzieł poświęconych teorii sprawnego działania.

Kotarbiński zajmował się również etyką. Rozwinął koncepcję etyki niezależnej, opartej nie na nakazach religijnych czy ideologicznych, lecz na odpowiedzialności człowieka wobec innych ludzi. Ważnym pojęciem w jego myśli był opiekun spolegliwy, czyli osoba godna zaufania, odpowiedzialna, pomocna i niezawodna w sytuacjach trudnych.

W filozofii znany był także jako twórca reizmu, poglądu zakładającego, że w ścisłym sensie istnieją tylko konkretne rzeczy, a wiele pojęć abstrakcyjnych należy traktować ostrożnie jako skróty językowe. Tadeusz Kotarbiński zmarł 3 października 1981 roku w Warszawie. Jego dorobek przyczynił się do rozwoju polskiej filozofii, logiki, etyki oraz teorii organizacji działania.