Jan Szczepanik urodził się 13 czerwca 1872 roku w Rudnikach koło Mościsk. Był wynalazcą, konstruktorem i nauczycielem, nazywanym czasem „polskim Edisonem”. Zajmował się wieloma dziedzinami techniki, m.in. fotografią barwną, telewizją, tkactwem, filmem dźwiękowym oraz urządzeniami do przesyłania obrazu na odległość. Należy do najciekawszych polskich wynalazców przełomu XIX i XX wieku.

Szczepanik początkowo pracował jako nauczyciel, jednak szybko zainteresował się techniką i wynalazczością. Szczególnie ważne były jego prace nad automatyzacją przemysłu włókienniczego. Opracował urządzenia usprawniające tworzenie wzorów tkackich, w tym rozwiązania związane z fotograficznym przenoszeniem wzorów na tkaniny. Dzięki temu możliwe było przyspieszenie pracy w przemyśle tekstylnym i uzyskiwanie bardziej skomplikowanych wzorów.

Jednym z najbardziej znanych wynalazków Szczepanika był telektroskop, czyli urządzenie służące do przesyłania obrazu na odległość. Choć nie był to jeszcze telewizor w dzisiejszym znaczeniu, pomysł ten wyprzedzał swoją epokę i wskazywał kierunek późniejszego rozwoju technologii telewizyjnych. Szczepanik pracował także nad systemami fotografii barwnej i filmu barwnego, co miało znaczenie dla rozwoju technik rejestracji obrazu.

Ważnym osiągnięciem było również udoskonalenie tkaniny kuloodpornej. Wynalazek ten zyskał rozgłos po tym, jak miał ochronić hiszpańskiego króla Alfonsa XIII przed skutkami zamachu. Pokazywało to praktyczne znaczenie prac Szczepanika nie tylko w przemyśle, ale także w dziedzinie bezpieczeństwa.

Jan Szczepanik zmarł 18 kwietnia 1926 roku w Tarnowie. Jego dorobek obejmował liczne patenty i projekty techniczne. Był wynalazcą o bardzo szerokich zainteresowaniach, a jego prace przyczyniły się do rozwoju technologii obrazu, przemysłu włókienniczego i nowoczesnych rozwiązań technicznych.