Stanisław Ulam urodził się 13 kwietnia 1909 roku we Lwowie. Był matematykiem, przedstawicielem lwowskiej szkoły matematycznej i jednym z najważniejszych polskich uczonych XX wieku. Zajmował się teorią mnogości, topologią, teorią ergodyczną, analizą matematyczną, fizyką matematyczną oraz zastosowaniami matematyki w naukach ścisłych.

Studiował na Politechnice Lwowskiej, gdzie uzyskał doktorat z matematyki. Był związany ze środowiskiem matematyków skupionych wokół Stefana Banacha i Hugona Steinhausa. Uczestniczył w słynnych spotkaniach w Kawiarni Szkockiej, podczas których formułowano i rozwiązywano ważne problemy matematyczne zapisywane później w „Księdze Szkockiej”.

Przed II wojną światową wyjechał do Stanów Zjednoczonych, gdzie kontynuował karierę naukową. W czasie wojny został zaangażowany w Projekt Manhattan, czyli program budowy bomby atomowej. Po wojnie pracował w Los Alamos National Laboratory. Wspólnie z Johnem von Neumannem rozwinął metodę Monte Carlo, polegającą na wykorzystywaniu losowych prób i obliczeń statystycznych do rozwiązywania złożonych problemów matematycznych i fizycznych. Metoda ta znalazła szerokie zastosowanie w fizyce, informatyce, ekonomii, biologii, inżynierii i analizie ryzyka.

Ulam odegrał również istotną rolę w pracach nad bronią termojądrową. Był współautorem koncepcji Tellera-Ulama, która stała się podstawą konstrukcji bomby wodorowej. Jego działalność naukowa pokazuje zarówno ogromne możliwości zastosowania matematyki, jak i etyczne dylematy związane z wykorzystaniem odkryć naukowych.

Stanisław Ulam zmarł 13 maja 1984 roku w Santa Fe. Jego dorobek miał duże znaczenie dla rozwoju matematyki stosowanej, fizyki obliczeniowej i metod symulacyjnych. Jego prace pokazały, że matematyka może być narzędziem rozwiązywania najbardziej złożonych problemów współczesnej nauki i techniki.