Kazimierz Michałowski urodził się 14 grudnia 1901 roku w Tarnopolu. Był archeologiem, egiptologiem, historykiem sztuki i jednym z twórców polskiej szkoły archeologii śródziemnomorskiej. Należy do najważniejszych polskich badaczy starożytności XX wieku. Jego prace miały duże znaczenie dla rozwoju badań nad kulturą starożytnego Egiptu, Nubii, Bliskiego Wschodu i obszaru Morza Śródziemnego.

Studiował historię sztuki i archeologię na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie, a następnie rozwijał swoje zainteresowania naukowe w ośrodkach zagranicznych. Związał się z Uniwersytetem Warszawskim, gdzie prowadził działalność dydaktyczną i organizacyjną. Był nie tylko badaczem, ale także twórcą zaplecza instytucjonalnego polskiej archeologii. Dzięki jego pracy Polska stała się rozpoznawalna w międzynarodowych badaniach archeologicznych.

Michałowski kierował licznymi wykopaliskami, m.in. w Egipcie, Syrii, Sudanie i na Cyprze. Szczególne znaczenie miały badania w Faras w Nubii, gdzie polska ekspedycja odkryła średniowieczne malowidła ścienne w katedrze chrześcijańskiej. Odkrycie to uznaje się za jedno z największych osiągnięć polskiej archeologii. Część zabytków z Faras trafiła do Muzeum Narodowego w Warszawie, gdzie utworzono wyjątkową galerię sztuki nubijskiej.

Kazimierz Michałowski rozwijał także badania w Aleksandrii, Palmyrze i Deir el-Bahari. Łączył archeologię z historią sztuki, analizując nie tylko same zabytki, ale także ich znaczenie kulturowe, religijne i społeczne. Zmarł 1 stycznia 1981 roku w Warszawie. Jego dorobek przyczynił się do rozwoju polskiej egiptologii i archeologii śródziemnomorskiej, a prowadzone przez niego ekspedycje na trwałe wpisały Polskę w światowe badania nad starożytnością.